Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’in, Tâif üzerine yürümesi sebebiyle bizzat katılmadıkları bu harpte, İslâm kuvvetinin kumandanı Ebû Âmir -radıyallâhu anh- şehîd oldu, buna mukâbil düşman kumandanı da öldürüldü.

Ebû Âmir -radıyallâhu anh- yaralanıp hayâtından umudu kesildiğinde yeğeni Ebû Mûsâ’ya:

“–Ey kardeşimin oğlu! Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’e benden selâm söyle! Benim için Allâh’tan mağfiret dileyiversin!” dedi.

Amcasının şehâdeti üzerine kumandayı ele alan Ebû Mûsâ -radıyallâhu anh-, ordunun dağılmasını engelledi ve hücûmu mükemmel bir şekilde idâre ederek İslâm sancağını Evtâs’ta zaferle dalgalandırdı. Döndüğünde Allâh Rasûlü’ne amcasının şehîd olduğunu ve vefâtı esnâsında yaptığı vasiyeti bildirdi. Bunun üzerine Fahr-i Kâinât Efendimiz su isteyerek abdest aldı, ellerini kaldırıp:

“Allâh’ım! Kulun Ebû Âmir’e mağfiret eyle! Onu kıyâmet gününde şu yarattığın insanlardan çoğunun üstünde yüksek bir makamda kıl!” niyâzında bulundu. Ebû Mûsâ’nın isteği üzerine onun için de duâ etti. (Buhârî, Meğâzî, 55)